wat is het toch met mij en op tijd komen? soms lijkt het wel alsof die combinatie gewoon niet bestaat in mijn woordenboek. ik heb de moed dus maar opgegeven en moeten constateren dat de tijd en ik nooit dikke vrienden zullen worden.
ten eerste vanwege het feit dat mijn inschattingsvermogen bij nader inzien misschien toch wel niet zo goed is als ik altijd heb gedacht. hoe laat moet ik opstaan als ik om 8.30 op school moet zijn? 7.00, prima. of toch nog 20 minuten blijven liggen? ja, dat haal ik wel. op dat moment vergeet ik natuurlijk voor het gemak eventjes dat ik nog steeds een vrouw ben die tijd nodig heeft om haar kleding uit te zoeken, haar haar en make-up te fatsoeneren, staat te twijfelen welke schoenen ze aan moet doen, en ga zo maar door. daarbij opgeteld komt het grote probleem dat ik heb met opstaan in het algemeen (en hoe vroeger, hoe erger). dit is weer een resultaat van het onherroepelijke feit dat ik (volgens zeggen van o.a. mijn moeder) veel te laat naar bed ga. dan is het natuurlijk niet geheel onbegrijpelijk dat opstaan een probleem kan zijn.
in deze context lijkt te laat komen iets onvermijdelijks. en ja, dat ervaar ik zo ongeveer iedere dag.
maar het is niet alleen het (bijna normaal geworden) tekort aan nachtrust dat ervoor zorgt dat tijd en ik elkaar niet zo liggen. zo heb ik bijvoorbeeld ook een gruwelijke hekel aan de zogenaamde deadline-stress als het gaat om het schrijven van recencies, betogen, verslagen, toneelstukken, noem maar op. natuurlijk is het niet meer dan logisch dat je nergens eeuwig over kan doen, alles moet een keer af, maar het is de chaos die dat gegeven met zich meebrengt in de laatste paar dagen voor de zogeheten 'deadline'. hetgene dat geschreven moet worden beheerst je totale leven, je bent er de hele dag mee bezig, gaat tot 's avonds laat door, het wordt misschien nachtwerk dus je gaat laat naar bed, volgende ochtend moet je toch weer vroeg op wat niet helemaal lukt: je komt te laat.
hoe bedoel je vicieuze cirkel?
en toch heb je dan nog van die mensen, die op de een of andere manier wél overal op tijd kunnen komen, ongeacht hoe laat ze naar bed gaan, hoe vroeg ze opstaan of hoeveel recensies ze moeten schrijven. als je je bedenkt dat het ook op zo'n manier kan, krijg je toch wel een beetje een krom gevoel:
waarom ben ik er niet zo één?
ach, voorlopig troost ik me maar met de gedachte dat de meeste mensen mijn probleem wél kennen (misschien in iets mindere mate, maar vrijwel iedereen heeft wel eens zijn tijd-stress toch?). en ja, als we ons het hele leven druk moeten gaan maken om tijd, waar blijven dan die momenten waarop we gewoon zorgeloos van de dingen kunnen genieten? ik heb in ieder geval besloten om in 2009 voortaan op tijd te komen. vanaf aanstaande maandag 19januari. goed voornemen toch?
maar dan wel 3 weken te laat.
Stuur door
Dit is niet OK