Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

real life patient

 
het erasmus MC heeft een 'levensecht' programma voor hun studenten. in het thema 'gedrag en omgang met pubers' komen geen bejaarde vrijwilligers opdagen als simulatiepatienten, maar daadwerkelijk pubers wel te verstaan. oke, de situaties die de pubers uitbeelden zijn weliswaar geacteerd, maar je hebt als student toch het idee dat je tegen een echte patient zit te praten. en voor de desbetreffende puber betekent het een half uurtje lang een toneelstukje opvoeren waarvoor je een hele gulle gift voor ontvangt. prima bijbaantje toch?
laat ik nou net zo'n simulatiepatient zijn.
op de vrijdagen waarvoor ik ben ingeschreven wandel ik de (voor mij toch nog altijd een beetje imponerende) faculteit van het MC binnen, wordt opgehaald door een begeleider en ga dan de kamer met 5de jaars studenten binnen.
de eerste indruk van zo'n groep mensen is voor mij altijd verschillend; de ene persoon geeft me het welbekende "doktersgevoel", zo'n type waarbij het dokter worden praktisch in zijn genen zit, de volgende zie ik aan voor een hele sympathieke huisarts in de maak, nummer drie is een typisch voorbeeld van de "chirurg in spé", iemand die meer waarde hecht aan het snijden dan aan de psychologische kant. en allemaal zijn ze co-assistent. (ja inderdaad, de bij grey's anatomy geschetste prototype dokters zijn echt allemaal zo onnatuurlijk nog niet. oke ze hebben niet het uiterlijk van doctor McDreamy en McSteamy, but that's not the point).
na een korte ontmoeting wordt bepaald wie de dokter gaat spelen, en voor ik het weet zit ik in het midden van een groep studenten waarvan een er mij ondervraagd als 'de arts'. vanaf daar kan het alle kanten op gaan: de bedoeling is dat de dokter erachter komt wat de puber(mij) mankeert aan de hand van de klachten. maar iedere dokter probeert dit op een andere manier. de meesten gaan het welbekende rijtje vragen af (wat zijn je klachten, hoe lang heb je die al, hoe ben je hier gekomen enz.) in mijn geval betekent dit dat ik de dokter vertel buikpijn te hebben die inmiddels al zo'n 2weken voortduurt, dat mijn moeder met me naar de huisarts is gegaan, en dat die niks heeft kunnen vinden en me besloot door te verwijzen naar het ziekenhuis.
dan volgen de typische anamnese vragen; waar specifiek zit de buikpijn, op welk tijdstip dient die zich aan, hoe is je eetlust, ontlasting enz. alles verloopt prima, de ene dokter schrijft het een en ander op, de volgende luistert alleen aandachtig, de volgende probeert zoveel mogelijk een patient-dokter band op te bouwen. ik reageer op de manier die bij de desbetreffende dokter past, after all ben ik aan het acteren/improviseren.
dan volgt de gevreesde vraag: hoe is je menstruatie?
ja, daar heb je het al. puber krimpt ineen, wil niks meer zeggen, kijkt de dokter niet meer aan in de ogen.
daar zit het hem dus in. de inlevende dokter denkt vooruit, de twijfelaar vraagt nog even verder naar eventuele sexuele activiteit, maar uiteindelijk komen ze er bijna allemaal uit: meisje, 16 jaar, buikpijn in onderbuik, menstruatie al even uitgebleven -> zwangerschap.
goed geraden! u gaat door voor de koelkast! tenminste, tot nu toe. meestal vinden de artsen het niet zo moeilijk om het probleem te plaatsen als het eenmaal duidelijk wordt, maar hoe moet je dan verder?
puber is inmiddels heel zenuwachig en bang geworden, kijkt alleen nog naar beneden.
hoe pak je dat nou aan?
de een stapt van zijn/haar stoel en komt op ooghoogte naast me zitten, de volgende roept de hulp van omheenzittende studenten in('even time-out. wat nu?') en een derde gaat stomweg gewoon door met vragen omdat hij denkt dat dat de beste optie is.
al met al duurt het gesprek zo'n 15 minuten, waarbij de uitkomst meestal is dat er een zwangerschapstest moet worden gedaan. en dan is het klaar.
dan volgt de feedback; hoe deed de dokter het, wat had er beter of anders gekund, welke dingen waren goed of minder? hierbij wordt vaak ook uitgebreid naar mijn mening gevraagd, ik doe het natuurlijk vaker.

na de afsluiting wordt ik even uitgelaten en is het tijd om terug naar school te gaan. ik vraag me als ik naar buiten loop toch altijd af: wie van hen gaat nou echt een goede dokter worden? allemaal, of niemand?
wie weet, misschien kom ik er over jaren nog wel eentje tegen voor het geval dat ik eensnaar het ziekenhuis moet. maar dan wel in een andere minder nerveuse setting, hoop ik.

 Stuur door   Dit is niet OK 

 
  • Kim Timmers

    Kim

    kim zit op de wc in portugal: Ehh.. Eline... ikkeh... ik moet je.. ik moet je wat vertellen....

    Eline: GOD KIM BEN JE ZWANGER?

    kim: zwanger? nee ik zit nu al zo'n uur vast, krijg de deur niet van het slot!!


    zo kan je het ook gewoon doen
    haha (k)
    30 okt 2008, 17:56
 
Either write something worth reading, or do something worth writing - Benjamin Franklin

Favoriete blogs

Links

 

Tags