Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

de Kunst van het Schrijven

 

Living the London life geplaatst via een iPhone

13 sep 2010, 15:33

Ik ben afgelopen weekend naar londen verhuisd! Wil je weten wat ik meemaak?
www.elineinlonden.waarbenjij.nu

liefs, eline

Over En Uit

2 nov 2009, 20:35

Dit was het dan, het is voorbij. Assepoester, de opera is voorgoed afgelopen.
Ik keek vandaag in een sentimentele bui nog eens alle 83 pagina's met foto's door, van de eerste repetitie weekenden tot grime- en kostuumdoorlopen tot de geweldige premiere tot het allerlaatste weekend. De dingen die je in zo'n periode met een groep mensen meemaakt zijn zo bijzonder, die blijven je altijd bij.
Als ik terug kijk op mijn jaren bij Hofplein, springt deze productie er toch wel bovenuit. Clorinda was ronduit een prachtrol die ik elk weekend weer heb mogen spelen en waar ik intens van heb genoten.

Na 12 jaar verlaat ik mijn jeugdtheater, de plek waar ik verliefd ben geworden op toneel en alles daaromheen. De plek waar ik heb leren zingen, dansen en acteren. Waar ik voor het eerst in een productie stond. De plek waar ik vrienden voor het leven heb gemaakt. Voor dit afscheid heb ik een nummer geschreven wat ik tijdens de eindacts heb gezongen. Bij deze de tekst:

Memories -
So here we are the time has come
To leave this all behind
It never seemed to happen
But the end has suddenly arrived

So here we are together now
We'll go our separate ways
But we will always look back
On the very special days

And we will never forget anything
For we will remember everything
And we will never say truly goodbye
We'll be bonded for life by memories

So here we are for one last night
The final curtain call
No more soundchecks or rehearsals
No more of it all

So here we are together now
We'll put this all to rest
But we have given everything
We saved the best for last

And we will never forget anything
For we will remember everything
And we will never say truly goodbye
We'll be bonded for life by memories

So here I am with you tonight
I'm letting this place go
Spent twelve years of my life here
And I'm gonna miss it so

So here I am now telling you
That I've played my last part
But I will always carry it
With my in my heart

And we will never forget anything
For we will remember everything
And we will never say truly goodbye
We'll be bonded for life by memories

Bonded for life by memories



Iedereen bedankt, voor alles.

Assepoester - Jeugdtheater Hofplein (cast A)

19 mei 2009, 23:03

Terwijl haar gemene stiefzusters Clorinda en Tisbe in schitterende jurken naar het bal gaan om de knappe prins te verleiden, blijft de arme Assepoester alleen achter. Maar de ijverige Assepoester heeft geen mooie jurk en kan dus niet naar het paleis. Uit medelijden zorgt een goede magiër met zijn dieren voor een echte baljurk, zodat ook Assepoester helemaal opgedoft naar het feest kan gaan. Als Assepoester zich om middernacht naar huis haast, verliest ze haar mooie schoentje.

De prins is vastbesloten om de schoen aan het mooie meisje terug te geven, maar lukt het hem om Assepoester te vinden?

Assepoester, de opera is een kleurrijke familievoorstelling gebaseerd op de opera van Gioacchino Antonio Rossini en is geschikt voor iedereen vanaf 5 jaar.

Script: Bruun Kuijt
Regie: Carla van Driel

Several Things - lyrics

15 mrt 2009, 21:33

in de zomer van 2007 schreef ik een nummer, genaamd several things.
samen met Lily van Leeuwen (die de muziek arrangeerde) heb ik het, compleet met pianobegeleiding en al, opgevoerd op een open avond. de reacties waren enthousiast, en we besloten het op te nemen. in februari 2008 was het af.
nu, meer dan een jaar later, vind ik het tijd geworden om de liedtekst op te schrijven.

Several Things - door Eline de Jong

Several things, I'd like to say
But untill now I never could find the right way
Several things, I'd like to do
To show my appreciation to you
You, you have been my friend
When I needed one
You, you gave me the strength
And kept me going on

He there you
I wanna thank you for what you've done
For all the support
Though the situation's already gone
And I'm no longer used to calling you
Didn't matter night or day
You were there for me
So, thank you, anyway

Several things, I'd like to tell
You listened when I wasn't feeling so well
Several things I'd like to do
To show my appreciation to you
You, you have been my coach
During every fight
You told me what I had to do
What was wrong and what was right

He there you
I wanna thank you for what you've done
For all the support
Though the situation's already gone
And I'm no longer used to calling you
Didn't matter night or day
You were there for me
So, thank you, anyway

Today when I look back
I finally feel strong
Maybe that's the reason
Why I'm writing you this song

He there you
I wanna thank you for what you've done
For all the support
Though the situation's already gone
And I'm no longer used to calling you
Didn't matter night or day
You were there for me when I wanted you
You were there for me when I needed you
You were there for me
So, thank you, anyway

Several things, I won't forget
Having you as my friend somehow makes me feel
So glad


- voor mijn beste vriendjes en vriendinnetjes

We have nothing but time

16 jan 2009, 23:23

wat is het toch met mij en op tijd komen? soms lijkt het wel alsof die combinatie gewoon niet bestaat in mijn woordenboek. ik heb de moed dus maar opgegeven en moeten constateren dat de tijd en ik nooit dikke vrienden zullen worden.

ten eerste vanwege het feit dat mijn inschattingsvermogen bij nader inzien misschien toch wel niet zo goed is als ik altijd heb gedacht. hoe laat moet ik opstaan als ik om 8.30 op school moet zijn? 7.00, prima. of toch nog 20 minuten blijven liggen? ja, dat haal ik wel. op dat moment vergeet ik natuurlijk voor het gemak eventjes dat ik nog steeds een vrouw ben die tijd nodig heeft om haar kleding uit te zoeken, haar haar en make-up te fatsoeneren, staat te twijfelen welke schoenen ze aan moet doen, en ga zo maar door. daarbij opgeteld komt het grote probleem dat ik heb met opstaan in het algemeen (en hoe vroeger, hoe erger). dit is weer een resultaat van het onherroepelijke feit dat ik (volgens zeggen van o.a. mijn moeder) veel te laat naar bed ga. dan is het natuurlijk niet geheel onbegrijpelijk dat opstaan een probleem kan zijn.
in deze context lijkt te laat komen iets onvermijdelijks. en ja, dat ervaar ik zo ongeveer iedere dag.

maar het is niet alleen het (bijna normaal geworden) tekort aan nachtrust dat ervoor zorgt dat tijd en ik elkaar niet zo liggen. zo heb ik bijvoorbeeld ook een gruwelijke hekel aan de zogenaamde deadline-stress als het gaat om het schrijven van recencies, betogen, verslagen, toneelstukken, noem maar op. natuurlijk is het niet meer dan logisch dat je nergens eeuwig over kan doen, alles moet een keer af, maar het is de chaos die dat gegeven met zich meebrengt in de laatste paar dagen voor de zogeheten 'deadline'. hetgene dat geschreven moet worden beheerst je totale leven, je bent er de hele dag mee bezig, gaat tot 's avonds laat door, het wordt misschien nachtwerk dus je gaat laat naar bed, volgende ochtend moet je toch weer vroeg op wat niet helemaal lukt: je komt te laat.
hoe bedoel je vicieuze cirkel?

en toch heb je dan nog van die mensen, die op de een of andere manier wél overal op tijd kunnen komen, ongeacht hoe laat ze naar bed gaan, hoe vroeg ze opstaan of hoeveel recensies ze moeten schrijven. als je je bedenkt dat het ook op zo'n manier kan, krijg je toch wel een beetje een krom gevoel: waarom ben ik er niet zo één?

ach, voorlopig troost ik me maar met de gedachte dat de meeste mensen mijn probleem wél kennen (misschien in iets mindere mate, maar vrijwel iedereen heeft wel eens zijn tijd-stress toch?). en ja, als we ons het hele leven druk moeten gaan maken om tijd, waar blijven dan die momenten waarop we gewoon zorgeloos van de dingen kunnen genieten? ik heb in ieder geval besloten om in 2009 voortaan op tijd te komen. vanaf aanstaande maandag 19januari. goed voornemen toch?
maar dan wel 3 weken te laat.

real life patient

11 okt 2008, 14:55

het erasmus MC heeft een 'levensecht' programma voor hun studenten. in het thema 'gedrag en omgang met pubers' komen geen bejaarde vrijwilligers opdagen als simulatiepatienten, maar daadwerkelijk pubers wel te verstaan. oke, de situaties die de pubers uitbeelden zijn weliswaar geacteerd, maar je hebt als student toch het idee dat je tegen een echte patient zit te praten. en voor de desbetreffende puber betekent het een half uurtje lang een toneelstukje opvoeren waarvoor je een hele gulle gift voor ontvangt. prima bijbaantje toch?
laat ik nou net zo'n simulatiepatient zijn.
op de vrijdagen waarvoor ik ben ingeschreven wandel ik de (voor mij toch nog altijd een beetje imponerende) faculteit van het MC binnen, wordt opgehaald door een begeleider en ga dan de kamer met 5de jaars studenten binnen.
de eerste indruk van zo'n groep mensen is voor mij altijd verschillend; de ene persoon geeft me het welbekende "doktersgevoel", zo'n type waarbij het dokter worden praktisch in zijn genen zit, de volgende zie ik aan voor een hele sympathieke huisarts in de maak, nummer drie is een typisch voorbeeld van de "chirurg in spé", iemand die meer waarde hecht aan het snijden dan aan de psychologische kant. en allemaal zijn ze co-assistent. (ja inderdaad, de bij grey's anatomy geschetste prototype dokters zijn echt allemaal zo onnatuurlijk nog niet. oke ze hebben niet het uiterlijk van doctor McDreamy en McSteamy, but that's not the point).
na een korte ontmoeting wordt bepaald wie de dokter gaat spelen, en voor ik het weet zit ik in het midden van een groep studenten waarvan een er mij ondervraagd als 'de arts'. vanaf daar kan het alle kanten op gaan: de bedoeling is dat de dokter erachter komt wat de puber(mij) mankeert aan de hand van de klachten. maar iedere dokter probeert dit op een andere manier. de meesten gaan het welbekende rijtje vragen af (wat zijn je klachten, hoe lang heb je die al, hoe ben je hier gekomen enz.) in mijn geval betekent dit dat ik de dokter vertel buikpijn te hebben die inmiddels al zo'n 2weken voortduurt, dat mijn moeder met me naar de huisarts is gegaan, en dat die niks heeft kunnen vinden en me besloot door te verwijzen naar het ziekenhuis.
dan volgen de typische anamnese vragen; waar specifiek zit de buikpijn, op welk tijdstip dient die zich aan, hoe is je eetlust, ontlasting enz. alles verloopt prima, de ene dokter schrijft het een en ander op, de volgende luistert alleen aandachtig, de volgende probeert zoveel mogelijk een patient-dokter band op te bouwen. ik reageer op de manier die bij de desbetreffende dokter past, after all ben ik aan het acteren/improviseren.
dan volgt de gevreesde vraag: hoe is je menstruatie?
ja, daar heb je het al. puber krimpt ineen, wil niks meer zeggen, kijkt de dokter niet meer aan in de ogen.
daar zit het hem dus in. de inlevende dokter denkt vooruit, de twijfelaar vraagt nog even verder naar eventuele sexuele activiteit, maar uiteindelijk komen ze er bijna allemaal uit: meisje, 16 jaar, buikpijn in onderbuik, menstruatie al even uitgebleven -> zwangerschap.
goed geraden! u gaat door voor de koelkast! tenminste, tot nu toe. meestal vinden de artsen het niet zo moeilijk om het probleem te plaatsen als het eenmaal duidelijk wordt, maar hoe moet je dan verder?
puber is inmiddels heel zenuwachig en bang geworden, kijkt alleen nog naar beneden.
hoe pak je dat nou aan?
de een stapt van zijn/haar stoel en komt op ooghoogte naast me zitten, de volgende roept de hulp van omheenzittende studenten in('even time-out. wat nu?') en een derde gaat stomweg gewoon door met vragen omdat hij denkt dat dat de beste optie is.
al met al duurt het gesprek zo'n 15 minuten, waarbij de uitkomst meestal is dat er een zwangerschapstest moet worden gedaan. en dan is het klaar.
dan volgt de feedback; hoe deed de dokter het, wat had er beter of anders gekund, welke dingen waren goed of minder? hierbij wordt vaak ook uitgebreid naar mijn mening gevraagd, ik doe het natuurlijk vaker.

na de afsluiting wordt ik even uitgelaten en is het tijd om terug naar school te gaan. ik vraag me als ik naar buiten loop toch altijd af: wie van hen gaat nou echt een goede dokter worden? allemaal, of niemand?
wie weet, misschien kom ik er over jaren nog wel eentje tegen voor het geval dat ik eensnaar het ziekenhuis moet. maar dan wel in een andere minder nerveuse setting, hoop ik.

Vakantie!

12 jul 2008, 20:42

weten wat ik deze vakantie meemaak?
http://elinesuzanne.waarbenjij.nu

xx eline

summertime

13 apr 2008, 00:07

We hebben allemaal wel eens van die dagen waarop we een sterke behoefte hebben aan het heerlijke gelukzalige gevoel van de zomer. En dan willen we niets liever dan dat gevoel meteen oproepen als er ook maar 1 zonnestraaltje tevoorschijn komt. Nu wonen wij nou niet in het meest ideale land als het gaat om zon. Sterker nog, als de zon gaat schijnen hangen wij in Nederland al snel(misschien iets té snel) de vlag uit, wat dan weer resulteert in korte rokjes, enorme zonnebrillen en dunne topjes op een eigenlijk net iets te vroege tijd in het jaar.
afgelopen week bijvoorbeeld, op maandagmiddag scheen de zon en op dinsdagochtend waren onze gedachten al geheel op de zomer 'ingespeeld'. tenminste, die van mij. ik moet namelijk gelijk toegeven dat ik een behoorlijke zomerfreak ben. heerlijk, 's middags op een terrasje zitten in het zonnetje met een paar vriendinnen. ik liet er dan ook geen gras over groeien.

dinsdagmiddag, 13.15 uit. mijn telefoon gaat, leanne. "hee lien, ben je al bijna klaar? ik sta bij de fietsen." "lee, heb je het weer gezien! eerst even naar mocka? we zijn zo vroeg uit." "oke, francine staat hier ook, die wil ook wel even mee".
op naar mockamore dan maar. eenmaal op het terras neergeploft ben ik helemaal in mijn element. zomergevoel ten top. na een tijdje moet frans ervandoor om op te passen, en lee moet ook gaan.. na een paar minuten van vergeefs protest(huiswerk maken kan toch ook straks? kunnen we niet nog even blijven?)besluiten ze toch allebei te gaan. dan zie ik tot mijn grote vreugde tijn, celine en annick aankomen. "we hebben tussenuur, kom je even bij ons zitten?" natuurlijk.
3 kwartier verder stap ik op de fiets. in gedachten heb ik de zomer alweer ingeluid.

maar als er iets nog frustrerender is dan het niet schijnen van de zon is het nog wel het schijnen van de zon terwijl je er zelf niet van kunt genieten. waarom bestaat er zoiets als school?(natuurlijk weet ik het antwoord op die vraag, maar in dit geval is het een vervelende instantie die mij ervan weerhoudt mijn middagen door te brengen op eerder genoemde geliefde terrassen) zo was ik op woensdag en donderdag gedwongen om slechts in de pauzes even een glimp van de buitenlucht op te vangen. maar vrijdag zag ik mijn kans opnieuw schoon: 2 tussenuren, dat betekent 2x de tijd om naar mocka te gaan. het was een dag van tevoren al helemaal geregeld: het 3de nam ik tijn mee voor een snelle coffeebreak, het 5de had marloes gezellig een uurtje de tijd, en uit school had ik met elena afgesproken.
de conclusie was echter wel dat ik inmiddels 4 keer in 1 week(waarvan 3x op 1 dag) naar mockamore was geweest om op hun terras van de zon te genieten.

obsessie?
niet zozeer, meer een van die dagen waarop je een sterke behoefte hebt aan dat heerlijke gelukzalige gevoel van de zomer.

mensen kijken

12 jan 2008, 11:18

het is vrijdagmiddag, kwart voor vijf. ik zit in de mockamore te wachten op elena, die hier over een kwartier zal zijn. genietend van een frappiato en een muffin blueberry kijk ik eens om me heen..

aan de tafel links van me zit een lichtelijk uit de kluiten gewassen(zacht uitgedrukt) donkere vrouw een boek te lezen. freedom in black history and cultute lees ik. hoe ironisch. haar zwarte bril met ronde glazen zit stevig op haar neus, en aan haar combinatie van kleding en accesoires te zien is ze niet geheel stijlloos, maar stijlvol kan je dit toch ook zeker niet noemen.

er komen twee niet slecht uitziende jongens naar boven gelopen en even kijkt de vrouw op(en ja, ik zal het niet ontkennen, ik ook). maar hallo, deze mannen zijn rond de 20, zij halverwege in de 30!(tenminste, dat schat ik, maar mijn schattingen zijn meestal verre van kloppend..)

de jongens hebben inmiddels hun jassen uitgetrokken. jezus, wat een vreselijk t-shirt, denk ik bij mezelf kijkend naar de ene jongen. de andere jongen kijkt hem even liefdevol aan en meteen heb ik het door: oke, homo's, laat maar.. niet dat ik in het geheel ook maar iets tegen homo's heb, maar toch vrij weinig reden om nog te blijven kijken. foutje.

terug naar de vrouw dan maar. ze heeft nu een potlood bij haar boek gepakt en is druk bezig met het aanpassen van bepaalde stukken die erin staan. ik vraag me af of ze het boek leest voor haar werk of haar plezier..

ik merk dat mijn gedachten weer eens iets te diep op het onderwerp in gaan. oke, genoeg over de vrouw. een tafel verder zit een groepje meisjes van ongeveer mijn leeftijd, net iets ouder misschien. één van hen heeft blijkbaar net iets heel grappigs gezegd, want ze komen niet meer bij. ze doen me denken aan mijzelf en mijn vriendinnen. wij hebben hier ook al vaak genoeg middagen doorgebracht, over van alles en nog wat gepraat en zo hard gelachen dat de serveersters al heel subtiel je tafel aan het afvegen zijn met doekjes in de hoop dat je vertrekt(ja, waargebeurd. en dan lekker blijven zitten natuurlijk) want je weet wat ze zeggen: een dag niet gelachen is een dag niet geleefd!
wie dat ooit heeft gezegd sprak ware wijze woorden denk ik..

er is net een vrouw binnengekomen met een opmerkelijk fel gekleurde rode tas, en een totaal niet bijpassende paarse baret. toch staat het leuk. ze drinkt iets wat eruit ziet als een dubbee espresso en gaat dan weer weg. oke, korte cafeine pauze denk ik.

ik kijk op mijn telefoon: acht over vijf. elena is te laat(wat niet totaal ongebruikelijk is voor haar doen). daar maak ik straks wel even een opmerking over als ze er is. op dat moment gaat mijn telefoon. "hee lien, met el. zat je nou in de oude of de nieuwe mocka?" "in de nieuwe." "oke, want daar sta ik nu voor de deur." "oke, tot zo dan."

elena komt naar boven gelopen: "sorry dat ik weer eens te aat ben, heb ik je lang laten wachten?" "valt mee", antwoord ik. "heb je je een beetje vermaakt?"
en of ik dat had.

zondagmorgen

14 dec 2007, 13:29

we kennen het allemaal: dat heerlijke gevoel van het weekend. even geen school, even rust. en wat is er lekkerder dan op zondagochtend pas om 11.30 uit je bed te komen en beneden aan te sluiten voor het ontbijt met een gekookt eitje op je bord.
het ultieme weekend gevoel!
laatst nog, werd ik wakker op een zondagmorgen, met zo'n onverklaarbare grijns op mijn gezicht. terwijl ik in mijn bed nog lag na te genieten van dat gelukzalige gevoel, kwam ik spontaan op het idee om mijn gordijnen open te gooien. gewoon, eventjes naar buiten staren. ik ging rechtop in mijn bed zitten, deed mijn gordijnen open en mijn handen reikten net ver genoeg om mijn rolluik omhoog te doen. en dan flitst het even door me heen: misschien schijnt de zon vandaag wel. dat zou zo perfect zijn.. maar die gedachte laat ik snel varen: als het op het nederlandse weer aankomt, don't keep your hopes up too high.
het rolluik ging omhoog, en hetgene wat ik voor onmogelijk had gehouden bleek toch waar te zijn: de zon scheen! en niet zo'n klein zonnestraaltje waarvan je hooguit gelukkig wordt als de regen net met bakken uit de hemel is gekomen en je net van plan bent naar buiten te gaan, maar zo'n overweldigende no clouds, just the blue sky and the sunshine zonnestraal die je waarschijnlijk terug zou kunnen vinden in videoclips met teksten als always look on the bright side of life of I've got sunshine on a cloudy day.
ik viel terug in mijn bed, en heb daar meer dan een uur gelegen, gewoon om dat gelukkige gevoel zo lang mogelijk vast te houden. ik heb doodgewoon naar buiten gestaard, kijkend hoe de wolken voorbijvaarden, hoe vliegtuigen voorbijvlogen en steeds kleiner werden(en me daarbij sterk afvragend waar het vliegtuig in kwestie naar toe was, om uit te komen bij de gedachte dat het vast een warm caribisch eiland was en ik gewoon op dat zelfde vliegtuig had moeten zitten). en dan te bedenken dat ik voordat ik mijn rolluik omhoog trok niet eens wilde geloven dat de zon zou schijnen.
gek, hoe vaak wij nuchtere nederlanders blij kunnen worden van zoiets als een zonnestraal(mijzelf tot deze groep nuchtere nederlanders rekenend) terwijl ze in afrika eerder opkijken van een regenbui. ach, wat het weer betreft ben ik gewoon in het verkeerde land geboren. alle nederlanders denk ik. want als we de uitzonderlijke gevallen van zonne-allergie of lichtallergie(dat werkelijk bestaat!) niet meetellen, kan ik me moeilijk voorstellen dat men in nederland gelukkiger wordt van regen dan van zonneschijn.

ik heb de rest van die zondag in een soort roes beleeft: ik ben uit bed gestapt(meer geroepen, door mijn moeder, die vond dat ik best beneden aan tafel kon komen zitten), at wat en kleedde me even aan. toen ben ik zomaar op de fiets gestapt(om me pas na 5 minuten te realiseren dat ik geen idee had waar ik heen ging) en besloot toen om maar eens te gaan kijken hoe de nieuwe albert heijn eruit ziet.
en dan 's avonds is dat heerlijke weekendgevoel meestal alweer verdwenen(huiswerk, wat doe je eraan..) ik zat op mijn kamer en deed mijn uiterste best om me op mijn scheikunde te concentreren(wat voor geen meter lukte natuurlijk, wie is er nou geinteresseerd in de molecuulformules van stoffen) toen ik besloot om mn laptop aan te zetten. limewire, laat ik weer eens een nummer downloaden.
maroon 5, sundaymorning
heel even komt dat gevoel van nog geen 10 uur geleden weer terug.
het is net zoals maroon 5 zegt:
driving slow on sundaymorning, and I never want to leave..

 
Either write something worth reading, or do something worth writing - Benjamin Franklin

Favoriete blogs

Links